حياة ومراد بقلم روني محمد ج 3
“اسكتى بقا هى اصلا مش طايقانى كويس انها ما هزقتنيش على اللى حصل ومن وقت ما قولتيلها اللى حصل وهى على الحال دا” زمردة بهمس “ودا اكبر دليل على كلامى مش عارفه ليه شامه ريحه كده مش ولا بد الموضوع دا فيه ان بكره تقولى زمردة قالت” “هيكون ايه يعنى” “مش عارفه بس حسى الصحفى بيقولى كده” “حسك الصحفى ي اختى اتوكسى بس لما نشوف هتعملى ايه بكره خلي بالك امك متحلفه ليكى لو ما كملتيش فى الشغل دا هتوريكى الويل اوعى تكونى فاكره انك علشان اتى فى الشغل فهى سكتت انا سمعتها بتقولها انها مستنيه غلطه فخلى بالك هى
مش وراها غيرك حاليا” “اه ي امنه كده بتنيمنى بس عادى ولا يهمنى بكره تتصالح مع بابا وتنسى الدنيا” “انت بتضحكى على نفسك ي زمردة صح امك ي اختى مش بتنسى شكلك انتى اللى نسيتي اديها على قفاكى ومحتاجه تفتكرى” “قومى ي بت من جنبى مش عارفه حياة مصحباكى ازاى كل دا علشان بقول الحقيقه” “حقيقه فى عينك قومى” قاطعهم حياه بنرفزه ” اسكتوا بقا انا نقصاكم” وغادرت لتفتح الباب وتذهب لهاشم. لكنها تفاجات بمن كاد يدق الجرس ” انت ” ” بنت حلال كويس انك فتحتى كنت لسه هرن الجرس والله ” نظرت له حياه ب ولم ترد عليه
فقط اخذت منه الصغيرتين اللتان كان يحملهم وكادت تغلق الباب لكنه اوقفها وهو يعطى الصغيرتين كل واحد كيس ادركت محتواه من نظره فهى معتاده ان تشترى للصغيرات من تلك التسالى شكرته الصغيرتين وركضتا للداخل بفرح بينما حياه كادت تغلق الباب للمرن الثانيه لكنه اوقفها وقال ” حقك عليا ي دكتورة على اللى حصل اخر مرة انا ما كنش قصدى انا راضى باللى تقولى عليه لانه حقك ” لم ترد عليه حياة فتابع ” خلاص بقا ما يبقاش زعلك وحش قولتك اسف وعلى فكرة مش بقولها لاى حد واسال لو مش مصدقه” هتفت حياة منه ”حتى وانت بتعتذر مستفز” “خلاص من
غير استفزاز حقك عليا” “خلاص حصل خير” “يعنى مش زعلانه ” ” ايوه ما قولنا خلاص” “اذا كان كده يبقا تنزلى عيادتك وانا كلمت دكتور محمد علشان يكون معاكى لو احتاجتي اى حاجه وكده وضبط مع الصنايعيه علشان تختارى الالوان وكده على ذوقك” ردت حياة بادب ” شكرا خالص تعبك معاى مكنش ليه لزوم ” “لا تعب ولا حاجه اعتبريه اعتذار المهم انك مش زعلانه” “لا والله مش زعلانه خلاص” “اذا كان كده يبقى تاخدى دا” اعطاها كيس يشبه خاصه الصغيرتين لم تنتبه له حياه غير الان غادر سريعا دون ان يترك لها فرصه للاعتراض اغلقت حياه الباب وهى تنظر
