ابن الاكابر والأسطى بليا ج ١٦

نورسين بألم = والله عندك حق يا عمى ايهاب، الحب ده مع انو شعور جميل بيحس بيه الانسان ولاكن فى نفس الوقت بيكون اول سكـين بيطـعن بيها ابانسان فى لحظة غدر (ونظرت نورسين ل يعقوب بألم وكملت) ولا ايه يا دكتور يعقوب، ولا انت عمرك ما حبيت قبل كدا

نظر الكل باستغراب ل نورسين ويعقوب فقال يعقوب ببرود يخفى بها النار اللى داخله = لا والله يا انسه نورسين عمرى ما حبيت ولا اسطلتفت الحب ده، لانى شايف واسف للكل عن اللى هقوله، ان الحب اكبر نقطت ضعف للبنى ادم اللى اول ما الناس يحسو بـ نقطة الضعف ده (ونظر ل مليكه بحزن وكمل) ما بيصدقه ويمسكوه من نقظة ضعفه دى، علشان يدوسو عليه وعلى قلبه وعلى مشعره بكل قسوه وعليك انت تخطار يا تبعت علشان اللى بتحبه يا تجازف وتكمل وتدوس على الكل علشان اللى بتحبه وبس

ونظر يعقوب للكل اللى بينظرله بصدمه وعدم فهم شئ فقال بسرعه بابتسامه = مالكم يا جماعه، ليه بصين ليا كدا، دى وجهة نظرى عن الحب غلط بقا او صح بس من صغرى وانا شايف كدا، ولا عندكم كلام تانى

انس بعدم فهم = كلامك شبه منتقى بس مش مفهوم يابنى، واساسآ الحب تضحيات ولو فيه حب حقيقى بس فيه عواقب تمنع الحب ده فـ من الاحسن تضحى بحُبك علشان متخصرش اللى بتحبها فى لحظة غضب او فى لحظة سوء تفاهم

سما حست ان فيه شئ مابين يعقوب ونورسين فقالت = لا يا انس مافيش كدا امال قالو الحب تضحيات ليه، طلمه فيه حب فـ ضحى بـ الدنيا كلها إلا الانسان اللى بتحبه، لان الدنيا كلها ممكن تتعوض اما الانسان اللى بتحبه مستحيل يتعوض تانى (ونظرت ل يعقوب بطريقه غير مفهومه وكملت) ومن رأيي يا يعقوب لو جه يوم وحبيت بنت اقبل تضحي بالكون كلو إلا هيا لان فى الاخر مافيش حد هيندم غيرك يابنى وهتتعذب وتعانى وهتقول يارتنى ما كان اللى جرا ما كان

ابتسم يعقوب بألم وقال = كلامك صح حضرتك بس لما احب بقا، صح نسيت اقولكم انييي مسافر بكره المانيا

نظرت له نورسين بصدمه فقال انس = مسافر ليه تانى يابنى مش قولت هتستقر هنا

يعقوب بوجع مخفى = ده فعلًا بس صعب

ايهاب باستغراب = وليه صعب يا يعقوب، هوا فيه حاجه هنا مضيقاك

يعقوب بحزن = لا بس زى ما انتم عرفين ان حياتى كلها فى المنايا غير ان (وكمل الدموع تتلألأ فى اعينه) ان ماما وحشتنى وعاوز اروح اطمن عليها فـ بستأذنك يا بابا، انى من الاحسن هرجع اعيش فى المانيا مع ماما لانها ملهاش غيرى فى الدنيا وهبقا اجي اطمن عليكم فى الاجزات خلاص