حياة ومراد بقلم روني محمد ج 5
طبعا” “ندائها” “ايوه ي فن” ليسال عيسى فهو يعلم ان حديثها ذلك له سبب لكن ما هو متاكد منه انه سيه وبشده “ممكن اعرف ي انسه زمردة رجعتى ليه وما تقوليش العمل وحب الجريدة والكلام ده واظن انا بعتلك كتير علشان ترجعى وانتى رفضتى وانا احترمت دا ” واكمل داخله ‘واعتبرت ان قلبى هيتقفل بحبك وحكايتنا هتنتهى كده’ لتجيب زمردة بما صه واعجزه عن الحديث “انا عرفت ان جريدتنا اللى حته من قلبى قدرت تاخد تصريح وهتصور فى غزة وان انتم بتختاروا الفريق اللى طبعا هكون منه ولا ايه ي فن” لتكمل ترسال “انت جيت اعرف معاد السفر والاجراءت وكده
علشان الشكليات بس” ليسال عيسى بع فهم “شكليات ايه” “شكليات ي فن شكلك ما درستش عربى قصدى الحاجات اللى بتتعمل بس علشان المنظر العام واحنا اصلا عارفين اللى فيها” “فيها ايه” لتهمس زمردة همس وصل له “هو ماله مش عارف حاجه كده ليه امال عامل فيها مدير ليه” لتكمل بصوت عالى فيها “ي فن قصدى انك اخترتنى طبعا وكده بقا” “اممم انسه زمردة” “ايوه ي فن” “شايفه الباب دا” ليشير بعدها بيده لها تجاه الباب “ايوه ي فن تحب اطلع انادى الباقى علشان الشكليات وكده” “لا” “امال ايه ي فن” “عايزك بس تاخدى شكلياتك وتطلعى بره المكتب بسرعه” قال اخر
كلمه بعصبيه “انت متعصب ليه ي فن ” عيسى وهو يحاول الهدوء ”وانا مش متعصب ولا حاجه بكل هدوء اهو خدى شكلياتك وبره شوفتى انا هادى ازاى” “ما واضح ي فن” لتسال بعدها بع فهم “افهم من كلامك دا ايه ي فن” “تفهمى ايه انا هفهمك” لينهض بعدها ب بينما زمردة فرت من مكانها ليصيح عيسى “تفهمى انى مش موافق ي اختى عايزه تسافرى هو انتى بتاعت شغل ولا قادر عليكى تشتغلى هنا علشان تشتغلى هناك اللى هيسافر حد يستحق ناس بتشتغل ” لترد زمردة ب “ايوه قولى كده انت عايز حد غيرى يسافر ما هى كوسه بقا مش تحط
على شغلى اللى مفيش زيوه دا كل الجرايد بتحلف بشغلى وكلهم يتمنوا انى اشتغل معاهم بس هى النفس اللى خلتنى اوافق اشتغل هنا” ليرد عيسى بتهكم “واديكى استقالتى ي اختى رجعتى ليه” “انا كنت واخده استراحه محارب ولما حسيت ان الجريده هتغرق من غيرى قولت ارجع الحقها” “سبيها تغرق وترتاح منك ي ست الشمعه التى تحترق من اجل الاخرين” “يعنى دا اخر كلام عندك” “اه” “طيب ماشى بكره تن” “مش هنن ميش امشى بقا” لتهتف زمردة ” ماشى وهروح على فكرة وهتشوف ” وتغادر وهى تكاد تنفس نار من شده ها الذى تبخر ما ان رات احدهم لتهتف بفرح ”
