ابن الاكابر والأسطى بليا ج ١٥

نورسين بدهشى = يلهوى ايه ده اوس وصفا مع بعض ينهار ملوش الوان ولا ملامح

يعقوب بفضول = هما بيحبو بعض

نورسين بصدمه = وهما لو بيحبو بعض كان فات صفا راحت اتخطبت ل مازن يا ابو العريف

يعقوب بضحك = عادى ما انتم عيله مجنونه ومش مفهومه اصلآ

نورسين بضحك = ما انت ضرف من اضراف العائله ياعم انت ههههههه

يعقوب بتوجس = للاسف ياختى. وفجأه رن هاتف يعقوب فجأه فبعت اوس عن صفا سريعآ وهم ينظرون حوليهم بصدمه ل يكون احد رأهم فـ عندما تأكده ان مافيش حد حطط صفا اديها على بقا بزهول من اللى حصل مابنها هيا واوس.

فقالت بدهشى = اللى حصل ده غلط غلط

اوس بعشق = صفا انا بحبك اوى اوى اتأخرت لما قولتها بس دى الحقيقه اللى مكنتش عارفها غير يوم خطوبتك من مازن صفا انا حياتى من غيرك ولا حاجه انا بجد بحبك اوى وعاوز اتجوزك ونكمل عمرنا سوا

ضحكت صفا بسخريه وقالت = ههههههه بتحبنى ههههههه بتحبنى يا اوس هه واخيرآ قولتها بس متأخر متأخر اوى يااا ابن عمى، انا فرحى على واحد غيرك كمان خمس ايام يا اوس خمس ايام بيتعدو على صوابع الايد هه واخر فرصه ليك عندى انتهت يا اوس، خلاص قفلنه النهايه قبل ما حته ما نبدأ بدايت الحب ده، هه دى النهايه يا اوس. وتركته صفا وجريت من اما اوس وهوا تمسح دمعها بقو*ه فاغمض اوس اعينه بقو*ه وراح جمد يده وضربها فى الحائض باقو*ا ما فيه وقرر يذهب إلى غرفت الرياضه وقضا يضرب فى كيس الملاكمه بكل قوته والعرق يتصبب منه بشده.

~ اما عند يعقوب ونورسين. بعد ما رن هاتف يعقوب شد نورسين بسرعه واستبو خلف شجره ويعقوب ضامم نورسين له بحركه عفويه واعين يعقوب يصلتها على المشتل اما نورسين فكانت تنظر ل ملامح يعقوب بعشق يملأ قلبها له فـ دار يعقوب وجهو واعينه تلتقى مع اعين نورسين وهم ينظرون لبعض بعشق يملأ قلبهم وهم يغفلون عن اعين مليكه اللى كانت تتابعهم من شرفت غرفتها بضيق.

فقالت مليكه = اللى بيحصل ده غلط، انا مش هسمحلك يا نورسين تعلقى قلبك وحياتك مع حد تانى، لازم اشوف حل للموضوع ده حته لو جيت على ابن اخويا علشان بنتى، هعملها لانى مش مستعده اشوف نورسين للمره التانيه موجوعه بسبب الحب. وذهبت مليكه ونامت جنب كريم على الفراش وهيا شارده بشده.

~ نرجع ل نورسين ويعقوب. كان يعقوب ونورسين مزالو ينظرون لبعض بعشق لحد ما فاق يعقوب على صوت هاتفه مجددآ فـ بعتت نورسين عن يعقوب بارتباك فرد يعقوب على هاتفه بسرعه وكان نديم.