فيروز بقلم ريم احمد ج 1

ريناد : بتعملى ايه ؟
فيروز : خضتينى انتى هنا من امتى
ريناد بابتسامه : من شويه بس انتى كنتى مندمجه اوى
فيروز : اه… بصراحه مش مصدقه
ريناد : مش مصدقه ايه
فيروز : مش مصدقه ان عمار اللى كتب الكلام ده وبشخصيته المرحه والمتفاءله والمحبه للحياه بالطريقه دى هو هواه الشخص اللى قابلته هنا واتكلمت معاه
ريناد : عندك حق … انا نفسى ساعات مش بصدق انه اتغير اوى كده بقى النقيض تقريبا … انتى وصلتى لحد فين..؟
فيروز : لحد مقرارو يتخطبو ويجو يعرفكم عليها
ريناد : اه .. اكملك ياستى … وياريته ما جات ولا شوفناها اصلا
فيروز باستغراب : ليه بتقولى كده
ريناد : وقتها انا كنت فى اولى ثانوى … اول لما شوفتها مش عارفه ليه مستريحتلهاش
فيروز : غريبه … واضح من اللى مكتوب انها شخصيه متكلمه واجتماعيه وبتقدر تكسب اللى قدامها
ريناد : هى فعلا كده بس احساسى من جواه كان غريب … كنت حساها متصنعه مش هى دى حقيقتها …حتى ماما محبتهاش بس عشان خاطر عمار وحبه ليها اللى كان باين عليه وسعادته اللى متتوصفش اتقبلناها وروحنا فعلا خطبناها بس طلبت شرط غريب اوى
فيروز باستغراب : شرط ايه

……………………………………………………………

عمار قاعد مع فريده فى كافيه
عمار : اخبار شغلك فى امريكا ايه ؟
فريده : كويس … بس زهقت
عمار : من ايه ؟
فريده : العيشه هناك … حسه بوحده فظيعه … والناس هناك عمالين اوى
عمار بابتسامه : غريبه مع انهم كده يبقو شبهك …. بيفضلو المصلحه والشغل عن المشاعر والانسانيه
فريده بغيظ : ليه هو انت شايفنى كده
عمار : ليه هو انتى مش كده
فريده : عموما قريب اوى هرجع مصر كفايه غربه لحد كده
عمار : الغربه برده ولا جيالك فرصه احسن فى مصر
فريده بضيق : هو انت شايفنى وحشه اوى كده
عمار : لا انتى مش وحشه يا فريده … بس انانيه ومش بتفكرى غير فى نفسك وبس
فريده قامت من مكانها : انا عاوزه اروح
عمار : اوكى براحتك
وقامو مشو وطول الطريق كانو ساكتين وكل واحد باصص فى الشباك اللى جانبه وسرحان
فريده بتكلم نفسها ” بقى دى اخرتها يا عمار انا انانيه ..انت بقيت شايفنى وحشه اوى كده ”
” عندك حق …. للاسف مش قادره اتكلم ولا اقاوح معاك زى العاده ”
” انا غلطت …بس انا مكنتش اعرف انى بغلطت كنت لسه صغيره ومتهوره وشايفه الطريق قدام حلمى طويل ومفتوح كنت عاوز اجرى واطير بكل ما فيه من قوى … مكنتش اعرف انى بكسر جناحى وانى طيرت بيه وهو لسه طرى وبيتعلم الطيران “