ابن الاكابر والأسطى بليا ج ١٩

نظرت له رقيه ببكاء واترمت فى حضن يوسف وهيا تتحدث بمراره ووجع = مش أأصدى، مش أصدى كدا والله يا يوسف، بس انا ام يا يوسف، ام ومن تالت شهور خصرت عيل من عيالى فى لحظه وحده ومش هقدر والله العظيم استحمل انى اخصر عيل تانى من عيالى يا يوسف، انا عارفه انى مكنش المفرود اعمل كدا من وراك وبزاد انك حاولت كتير علشان ولادك وانك اب مثالى يا يوسف، بس انا شفت ابنى ميـت وهوا حي يا يوسف، شادى كان هيحصل يامن لو مكنش اخد البنت اللى بيحبها وبتحبه، سامحنى يا يوسف، عارفه انى غلطانه بس والله غصب عنى، والله والله غصب عنى يا يووسف

. نزل دموع يوسف بوجع على وجع حببته فحضن يوسف رقيه بقوه وهوا يريد زرعها مابين ضلوعه وهوا يتألم هوا كمان لفقدان ابنه وعلى اسرته الذى سكن الحزن قلبهم وليس بيده شئ ليفعله لهم.

~ فى غرفت شادى ومنه

شادى بحنان = ممكن افهم مالك، ليه بتعيطى بس دلوقتي

منه بدموع = لان بسببى عمو يوسف زعلان منك ومن الكل

شادى بحب = مين قالك ان بابا زعبان مننه، بالعكس بابا طيب جدآ وكل اللى مزعله بس اننه عملنا كدا من وراه مش اكتر يا حببتى، مش بسببك خالص

منه بتمنى = ياريت يكون كلامك صح يا شادى، انا بحب اوى عمو يوسف ومش عوزاه يزعل منى او منك

اقترب شادى من منه وقال بمشاكسه = بقا بتحبى بابا اوى، طب وانا ايه

منه بخجل = شـ شادى أأنت، أأنا اخرصها شادى بقبله تمتلأ بالعشق الذى يجرى بدمائه لمعشقته وووو

وتسكت شهرزات عن الكلام الغير مباح.

~ فى فلا عبد الحكيم. دخلت مريم للفلا وجت تذهب إلى غرفت نومها بتعب لتلقا سوزى تقترب منها فتنهدت بضيق وابتسمت لها بسماجه لانها تعلم لمذا اتت لها فقتربت سوزى منها.

وقالت = اهلآ وسهلآ بـ مرات جوز اختى الله يرحمها

مريم بملل = هاا وبعدين، اكيد مش ده كلامك بس

سوزى بمكر = اكيد يا حببتى، بس كنت عاوزه اسألك انتى هتسيبى البيت امته وتطلقى من جلال

مريم بضيق = والله اذا كانت الحاجه دى تخصك كان فادى قولتلك، اما دلوقتي عن اذنك راحه اطمن على بنتى

سوزى بغيظ = بنت مين شكلك نسيتى نفسك ولا ايه يا عيله انتى

مريم بحده = عيب اوى عليمى لو خليتى العيله دى تبعتر بكرمتك الارض ومحدش هيقولى بيم، اوكيه فـ احسلك تحلى عن سمايا يا سوزى لانى مش فايقه ليكى، تمام

وتركتها مريم ومشت وسوزى تنظر لها بغيظ شديد فذهبت مريم ل غرفت ريم لتلقا ريم نائمه فباستها وقالت ل نرجس = هيا عامله ايه انهارده يا مدام نرجس