ابن الاكابر والأسطى بليا ج ١٢
كان مراد متابع كلام رحمه بنظرات شر ارعبت رحمه كثيرآ ولاكن حولت متظهرش ده فقترب منها مراد بخطوات بطيأه جعلت رحمه تترعش برعب وتبلع ريقها بتوتر فقترب مراد وهوا يقف امام رحمه مباشردآ وينظر لاعينها بشر.
وقال بخبث = حلو اوى، ماشى يا رحمه عوزك تنفذى اللى انتى عوزاه بس متلميش إلا نفسك بعد كدا، الف سلامه عليكى يااا اختى
وترك مراد رحمه وخرج فجلست رحمه على الارض بضعف وهيا وضعه يدها على فمها برعب وفضلت تبكى بحرقه.
~ اما فى غرفت ايهاب واسيا
سما بحزن = خلاص يا اسيا بطلى عياط انتى قويه بلاش كلمتين يزعلوكى بشكل ده
اسيا بدموع = 25 سنه بحاول اغير مشاعر ايهاب ل بنته بس فشلت لاول مره افشل فى حاجه يا بنات، ايهاب حاطط خيانت سلا عقبه مابينه هوا ورحمه، وانا مش مستعده اخصر بنتى بسبب ايهاب ومراد، ولو فضلو كدا هبقا مضريه اخد رحمه وامشى علشان يحسو شويه بيقيمتها
مليكه بصدمه = هيا حصلت يا اسيا عوزه تسيبى بيتك وتمشى علشان موضوع زى ده
اسيا باختناق = لو شفتو وجع وقهرت رحمه كنتو حسيتو بكلامى رحمه بنتى يا مليكه اللى مخلفتهاش، متنسوش انى كنت حامل وقتها فى بنت وو ماتت فـ ربنا جبر بخاطرى وبعدلى رحمه، فـ ليه اشوف بنتى بتتعذب طول السنين اللى فاتت دى وانا قعته اتفرج عليها من غير اي ردد فعل
بسمله = من غير زعل يا اسيا بس انتى اللى وافقتى زمان ان مسؤوليت رحمه بلكامل تكون فى ايد مراد بعد ما قالك كدا ليه بقا دلوقتي زعلانه. تنهدت اسيا بضيق فـ عندهم حق هيا الذى وافقت على كلام مراد زمان لانها كانت تثق ان مراد هيشيل رحمه فى عيونه بحكمها كـ اخته مش يقسى ويحاوضها زى ظلها بحكمها كـ حببته فـ طرا التملك فى كل تصرفات مراد ل رحمه بهوس غريب.
فدخل ايهاب وقال = احم ممكن يا بنات تسبونا لوحدنا حابه. اومأو له البنات وقامو وخرجو من الغرفه وتركو ايهاب مع اسيا فجلس ايهاب بجانب اسيا وهوا ينظر لها بحزن فقامت اسيا ولسه هتمشى مسك ايهاب اديها واجلسها على قدميه.
وقال = يااااااه للدرجاتى زعلانه منى ومش عوزه تكلمينى، انا اسف يا حببتى عارف انى مزعلك منى كتير، بس صدقينى بحاول كتير ومش عارف مش عارف ومش قادر اتقبل الفكره ده، بس اوعدك يا قلبى من انهارده هعضى فرصه ل رحمه وهعملها كـ اب، بس بلاش تزعلى منى، خلاص. ابتسمة اسيا بعشق وضمت عنق ايهاب بسعاده فدفن ايهاب وجهو فى عنق اسيا بتعب وهوا يستنشق عبيرها بعشق يجرى فى دما*ئه.
