ابن الاكابر والأسطى بليا ج٤

بدر = اذيك حضرتك يا استاذ مجدى واخبار ايه صحت حضرتك

مجدى = الحمدلله بخير يابنى بس ايه الظياره الجميله ده

بدر = هوا بصراحه حضرتك انا جاي هنا لغرد شخصى وبتمنه ان حضرتك تتقبله وترحب بيه

مجدى = وايه يابنى الغرد ده

بدر بابتسامه = انا جاى اطلب ايد الانسه اميره علي سنة الله ورسوله

~ عند مليكه وسمير… كانت مليكه بتتصفح مع سمير على اللاب على الشقق اللى معروضه لهم فقال سمير = انا عجبنى البيت ده قريب من المرسم وفى مكان رأسى مناسب وحوليه كل الاماكن اللى تحبيها

مليكه بعتراض = لا لا مش حباه شوف ده جميييل اوى وفى مان طبيعى وبيطل على البحر بجد حاجه خياليه

سمير بعشق = خلاص يبقا اختيارك هوا اللى هيمشى يا قلبى

مليكه = والله بمووو*ت فيك، بس برضه يا سمير انا لسه عند حلمى انا نفسى اكمل المشستير فى لنطن انتا ناسى ان ده حلم عمرى

سمير = وده اللى هيحصل يا حببتى بس بعد الفرح ان شاء الله يا ملوكه

مليكه = حبيبي والله بموت فيك

~ اما فى شقة يوسف. كان يوسف يقف فى شرفت المنزل ويتحدث مع صديق له لمده طويله وضحكاته الاستفزازيه لا تتوقف فكان يوسف يقصد يعالى ضحكاته ليستفز رقيه لتعلم انه مش فارق معاه قررها بـ الطلاق منه ده خالص فكانت رقيه تقف فى غرفت الاطفال الذى تنام فيها حاليآ وهيا مربعه يديها تحت صدرها بغيظ منه ومن ضحكاته العاليه فقتربت رقيه من يوسف.

وقالت بغيظ = عاوزه اتكلم معاك وحالآ

نظر لها يوسف بضرف اعينه وقال فى الهاتف = خلاص يا درش هقفل معاك دلوقتي سلام، ها عاوزه ايه. فجأه عجز لسان رقيه عن النطق فـ هيا هتقول له ايه فـ من غظها طلبت منه انها تتحدث معاه ولاكن هيا معندهاش موضوع تتحدث به الان على الاقل.

فقالت رقيه بارتباك = هواااااا انااااا كـ كنت عوزاااا

يوسف بتعجب = ايوا يعنى عاوزه ايه مش فاهم لسه من أاااا دى كلها

رقيه بدموع = انا اسفه سامحنى لما طلبت منك الطلاق محستش بنفسى بس لما شفت الصور انجرح قلبى انا

قاطعها يوسف كلمها بألم = اسفه واسمحك على ايه انا صح انسان وحش وعامل علقات كتيره مع بنات غيرك بس انتى موضحش ليكى ان ده قبل ما اشوفك بس انتى فهمتى ان وجودك فى حياتى تسليا وصدقتى كلام بنت حته متعرفيهاش بس انا مش هغيرلك وجهت نظرك يا رقيه انا انسان خاين وبتسلا بيكى ومش بحبك خلاص كده