ابن الاكابر والأسطى بليا ج٤

وقال بحزن = ليه عملت كده يا بابا ليه

مجدى = علشانك يابنى علشانك انتا واختك مستعد اعمل علشنكم اي حاجه انا اب يا يوسف ومستحيل اشوف ولادى مقهرين والحل لبعد عنهم قهرتهم فى ايدى وقعد كده ساكت.

نزلت دموع يوسف باسف ووضه على يد والده وباس يده وحضن والده بحزن شديد لان بسببه ضحى والده بحاله مع تلك السيده الانانيه الباقى من عم علشان ابنه يكون سعيد.

~ بعد وقت ليس بطويل. فى شقة ايهاب. كانت تجلس اسيا فى غرفتها بتعب شديد فـ من الحين للاخر تشعر بـ نغزه شديده فى بطنها والألم لا يترك بطنها نهائين.

فقالت اسيا بغيظ = انا ايه اللى وصلنى للحاله دى ياربى ما انا كان زمانى دلوقتى فى ورشتى معززع مكرمه بصلع عربيات الناس اللى تسوا واللى متسواش وعماله بتخانق ليل نهار مع الصنيعيه ومع على ابن رمانه وابوه البرشمكى انا مكنش ليا فى الحمل والخلفه والهم ده ياربى. (وكملت وهيا تحدث طفلها بغيظ). على قد ما انا فرحانه لوجودك انتا وابوك فى حياتى بس معرفشى انى هتوجع كل الوجع ده. بس انا فرحانه لوجدكم فى حياتى ومستنيه اليوم اللى تيجى فيه بڤارغ الصبر يا قلب امك

لتستمع فجأه لخبطاط على باب الغرفه لتسمح له اسيا بدخول فـ دخلت الخادمه وحيا تحمل فى يديها علبه كبيره فقالت الخادمه باحضرام = مدام اسيا ايهاب بيه باعت ليكى العلبه دى

اسيا باستغراب = علبت ايه دى

الخادمه = اصراحه معرفش يا مدام اسيا بس ايهاب بيه عطالى العلبه دى وقال لي اعطيهالك. وتركت الخادمه العلبه على الفراش واستأذنت اسيا وذهبت فقامت اسيا وقتربت من العلبه بتعجب وفتحتها لتتفاجأ بوجود فستان رقيق جدآ بلون الوردى ساده وجاى مع الفستان كل ملتزماته الحزاء والاكسسوار وكان مع الفستان كارت صغير فامسكت اسيا وقرأت محتو اللى فى الورقه بابتسامه جميله مرسومه على شفتيها.

وكان محتواها… ياريت تقببلى بـ الهديه المتوضعه دى يسطى بليا وبتمنه تلبسى الفستان وتنزليلى بعد ساعه عامل ليكى مفجأه بتمنه انها تسعدك يارب. زوجك العزيز ايهاب

ابتسمة اسيا بحب وطبعت قبله رقيقه على الكارت بفرحه تملأ قلبها وبلفعل بدأت اسيا تجهز نفسها وهيا محتاره ياترا ايه هيا المفجأه دى وليه.

~ بعد مرور وقت توقفت سيارت ايهاب امام فلا عائلت ايهاب ونظر ايهاب ل اسيا بابتسامة عشق فقالت اسيا بتعجب = احنا ليه جيين هنا ومفجأة ايه دى بظبط