ابن الاكابر والأسطى بليا ج٥
يوسف بغضب = يعنى عوزانى اعملك ايه بظبط طلمه مش عوزين يكلو انشلا ما اكله هما حرين ولا انتى خلاص يا رقيه بقيتى فرحانه بصوتك اللى علطول عالى ليل نهار كده. يا شيخه دى الجيران اشتكت وانتة ايه ولا اي حاجه كده
رقيه = اعمل ايه ما انا عمله زى البقره وبزق فى السقيه لوحدى وسيدك يا اما فى شغلك يا اما سهران مع الاستاذ ايهاب وناسى ان ليك زوجه واطفال ليهم حقوف عليك. انتا فاكر امته اخر مره قعت معانه كا عيله سعيده. طب فاكر امته اخر مره قعت معايه واتكلمنا مع بعض زى زمان من غير خناق وزعيق وبس ألعاب عائلية
يوسف = بصى لنفسك فى المرايه وانتى تعرفى انا ليه بتهرب من البيت. ايه مش شيفه منظرك. شعرك المنكوش دايمآ واهمالك لنفسك وبيه وطول الوقت صوتك عالى و٢٤ ساعه خناق خناق اذا كان مع العيال او معايه. نستينى حقوقى كا راجل ومن حقى انى اكون مرتاح فى بيتى. انتى رقيه الانسانه اللى حبتها وشفت معاها اسعد ايام حيتنا. وكل ما احب اقرب منك تطلعيلى بـ ميت حجه. مره تعبانه ومره هصحى بدرى ومره مش عارف ايه وحججك كل مره بتكتر. عوزه ايه بقا دلوقتي منى بظبط
لمعت الدموع فى اعين رقيه وفالت بصوت مبحوح = مش عوزه حاجه يا يوسف. مش عوزه حاجه خالص. وتركته رقيه وذهبت إلى المطبخ بدموع. فنفخ يوسف بضيق وذهب خلفها ليصالحهها ليرا يوسف رقيه تغسل الموعين وهيا تبكى بصمت فـ جه يوسف من خلفها وضمها له وهوا محاوض خصرها ودافن وجهو فى رقابتها وهوا يشم عبيرها بشوق.
فقال = انا اسف اوى يا حببتى سمحينى. عارف ام ضاغط عليكى الايام دى بس بسبب الشغل وان الموبراه قربت موترانى شويه
لفت رقيه له وقالت بدموع = والله عارفه يا يوسف انى مقصره معاك بس والله تربيت العيال صعبه اوى التلاته جم ورا بعض ومش عطيلى فرصه حته ووالله حولت افصل من البيت علشانم بس والله غصب عنى انا اللى اسفه والله العظيم . ابتسم يوسف بعشق وجه يقترب منها واعينه مركزه على شفايفها بشوق فـ جه يوسف يقبل رقيه بعشق ففجأه دخلت عائشه.
وقالت = مااااااامااااااا احنا لبسنه اهو علشان نروح النادى
يوسف بغضب = مش تخبطى على باب المطبخ الاول يا جزمه انتى قبل ما تدخلى كده فجأه
عائشه بحزن = اسفه اوى يا بابا مكنتش اقصد
وتركتهم عائشه وخرجت بدموع فقالت رقيه بغيظ = ايه اللى انتا عملته ده يا يوسف ازاى تزعق كده للبنت هيا زنبها ايه
