رواية أنت قدري(الفصل الأول إلى الثاني عشر) بقلم سمية بلال

&&& البارت الحادى عشر &&&

إِذَا جَفَى النَّوْمُ العُيُونْ ,, واسْتَيْقَظَتْ الآهَاتُ والشُّجونْ ,, إذا أمْطَرتْ سَمَاءُ الغَمِّ ناراً ,, وخلَّفَتْ فِي بَيْدَاءِ القَلْبِ دَمَارًا ,,
يلْهَجُ معينُ الدَّمْعْ ,, أنْ لآ إِلَهَ إلاَّ أَنْتْ ,, سُبْحَآنَكْ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّآلِمِينْ
……………..

مرت سنوات منذ ولادة ورد كانت فاطمة لهم نعم الام والاب معا كانوا يعيشون بسعادة ولكن اضطرت فاطمة للنقل من المنصورة الى القاهرة عندما اخبرها احمد ان رجالا يبدوا عليهم انهم من الصعيد سألوا عن حسن وعنها
خافت ان يكون عرف علام طريقها وسياتى لياخد اولادها فعزمت امرها على الرحيل

وورد : يا امى انا مش عارفة احنا نقلنا القاهرة ليه

فاطمة : هنا مفيش حد هيعرفنا ولا يضايقنا وكمان الجامعة اللى هنا كويسة اكتر من اللى كنتى فيها .

ورد : بس يا امى تقدرى تقوليلى هنعيش ازاى فى حتة غريبة لوحدنا وكمان حنين مش هتلاقى شغل ليها بدل اللى سابته.

الام: انتى اخر سنة ليكى فى الكلية واختك هتلاقى شغل ان شاء الله وكمان احمد بيبعت لينا الفلوس كل شهر يبقى نقلق من ايه وبعدين كده احسن ليه ولينا

فرحة بانتباه : ليه مين يا ماما

الام بارتباك : هه لا مفيش قصدى لينا

فرحة: جرى ايه ياست ورد خليها على الله انتى مش بتقولى دايما اللى معاه ربنا عمره ماهيضيع نسيتى ولا ايه وانا من بكرة هخرج ادور ع شغل قشطة

ورد بحزن : بس دى اخر سنة ليا فى الجامعة مش كنا استنينا لما تخلص وبعدين ادور على شغل معاكى

الام: خلاص بقى مش هنقضيها بسبسة يلا كل واحدة تغير علشان نوضب الشقة

نظر الاختان الى بعضهما البعض :نعم دلوقتى دى عايزة ليها سنة

امسكت الام اذانهما بمرح : ايون دلوقتى انا عايزة اشوفها بتبرق

ورد و فرحة بضحك : طيب بس ماتزقيش

فرحة : شفتى امك سابتنا وخلعت دى اخرت تربيتى فيكى يافاطمة يابنت حسين
ورد بحنية : حرام عليكى هى تعبت معانا اوى وبعدين المفروض نخليها مش تعمل حاجة خالص

فرحة وهى تربط عصابة على راسها : طب يلا ياحنينة
ورد : ايه دى
فرحة : لازم اعيش جو التنضيف علشان انضف بضمير
_______________________

فى احدى مدن القاهرة فى بيت واسع يشبه فى وصفه بالفيلا
يجلس رجل قد ملئت التجاعيد وجهه وبجواره امراة ذات ملامح طيبة وفجأة دخل عليهما شاب وسيم ذو عينين حادتين من صفته الغرور والبرود
بدر : وهو يقبل يد جده ويد امه : صباح الخير
الجد والام : صباح النور
الجد: ايه يابنى هتروح الشركة دلوقتى

بدر بجدية : اه ياجدى علشان متاخرش واشوف اخر الاخبار ايه

عبد الحميد : ربنا يسهلك يابنى بس خد بالك يابدر بالراحة على الموظفين ومتجطعش عيش حد الواحد بجى وراه كوم لحم يابنى
بدر: كلامك على راسى ياجدى بس لو حد غدر يبقى يقول على نفسه يارحيم واللى بيعمل شغله بالمظبوط بديله حقه وزيادة

صباح : يابدر يابنى هنية وبنتها جايين النهاردة اعمل حسابك ترجع بدرى

بدر بزهق : كويس انك قولتيلى علشان اعمل حسابى واتاخر وابقى قوليلهم اى حجة دول ناس حشرية وانا مبحبش حد يدخل فى شؤونى او يفرض نفسه عليا

صباح بحنية : بس يابنى دى خالتك وبنتها وليهم واجب عليك
بدر وهو ينهى الموضوع : البيت قدامهم اهو اكل وبياكلو نوم وبينامو اعملهم اكتر من كده ايه اجى اعزفلهم بيانو يلا سلام عليكم

صباح : اه يابن بطنى محدش بيقدر عليك
عبد الحميد بضحك : عنده حج ياصباح بصراحة البت لي لى بنت هنية دى مبطيجهاش بت لازجة كده ورامية نفسها كده وكفاية اسمها اللى لسه لحد دلوجتى بتلخبط فيه

……………………………………

عند حنين و ورد

فرحة : اه يانى ياما اه
ورد: اخيرا خلصنا انا هنجت اااااااااااه

فرحة : اه يا ظهرى كان مالى ومال الشحططة كان زمانى متستتة
وفاتحة بيت و معايا عيلين فى ايدى باضحك
ورد: ههههههههه هو انتى مدلوقة كده على طول

فرحة : عارفة يا بت يا دودو انا حاسة ان هنا هيبقى فتحت خير علينا كده وهنزقطط
ورد: يعنى تعتقدى ربنا هيسهل لينا وتلاقى شغل
فرحة: شغل ايه يام شغل لا انا تفكيرى اكبر من كده بكتير
ورد:اشجينى ياختى

فرحة: حاسة اننا هنطلع لينا بفردتين فردة ليكى وفردة ليا وشكلها هتبقى وش السعد علينا
ورد:  اما انتى تفكيرك غريب انتى بتكتكى من دلوقتى

وقبل ان تكملا حديثها فتحت والدتهما الغرفة وقالت : يلا بقى كل واحدة تنام علشان نصحصح لبكرة
فرحة : ايه ياطماطم براحة كده ياحبيبتى علينا احنا زى اولادك برضك
فاطمة : برضك عوض عليا عوض الصابرين يارب

…………………………..

الاب : ها ديقيد حبيبى جاهز السنة دى
ديفيد : ايوا يابابا
الاب : بما ان السنة دى اخر سنة ليك عاوز العدد يبقى اكبر
ديفيد باطمئنان : متخافش يابابا دول كل سنة بيزيدوا غباء اكتر من اللى قبليها وكمان هما مش بيقرأوا كتير وده هيساعدنى انى اقدر اغلبهم واقنع عدد كبير منهم بالمسيحية

فى صباح اليوم الثانى

فاطمة : فرحة وصلى اختك للكلية الاول وبعدين روحى شوف الاعلان بتاع السكرتيرة اللى منشور فى الجرايد

فرحة : هو انا كنت خلفتها ونسيتها

فاطمة : روحى ياحبيبتى بدل مازعلك على الصبح
فرحة وهى تقبل راسها : ياخلاثى هو ان اقدر ازعل فطوم حبيبة قلبى

ورد وهى تقبل يد فاطمة : عايزة حاجة ياامى فى امان الله ادعيلى

فاطمة بحنان : فى امان الله ياحبايبى ربنا يوفقكم ويبعد عنكم ولاد الحرام

………………………………………….. ………………
فاطمة تحاول ايقاف تاكسى
السائق : على فين العزم يامدام
فرحة بصوت هادىء : يسمع من بوقك ربنا
ورد وهى تكتم ضحكتها : يلا بقى اركبى

فرحة : على كلية اداب انجليزى

السائق وهو يحاول جرهم بالكلام : الا حضرتك انسة ولا مدام

فرحة وورد مردوش

السائق بعد فترة : الا الساعة كام

فرحة وورد مردوش برضو

السائق بنرفزة : هو انا مش بكلمكم ايه مبتكلموش بنأدمين

فرحة : لا اصل حضرتك عندنا مرض الكوبيلاتين والدكتور قالنا مش نكلم حد علشان العدوى بس

السائق بمجرد ان سمع كلامها انطلق مثل الصاروخ

وورد ده كله كاتمة ضحكتها على هبل اختها

بعد مدة وصلت ورد وفرحة وبمجرد ان رحلتا من السيارة انطلق السائق خائفا بسرعة جنونية

فرحة : بصى ده المدرج بتاعك وعليكى دلوقتى سيكشن اوك
ورد بقلق : ماشى روحى انتى بقى علشان متتاخريش

فرحة : ماشى ياحبيبتى بس خدى بالك من نفسك مع السلامة

ورد : مع السلامة

…………………….

فرحة تمشى وتبحث عن عنوان الشركة
ولكن سيارة مرت بجوارها وكان تحتها الماء فجاء بعضه على ملابسها

فرحة : يادى النيلة المنيلة هو اليوم باين من اوله ده انا لسه لابسة الطقم جديد
لازم اروح دلوقتى واغير ويارب الحق على الميعاد باشد ف شعري

وعندما كانت تمشى وجدت محفظة سقطت من رجل كان يمشى امامها
انحنت والتقطتها وهمت ان تنادى على صاحبها ولكنه استدار اليها

……: لا مش معقول شحاتة وكمان حرامية

فرحة بغضب : احترم نفسك انا كنت هنادى لحضرتك بس انت سبقتنى

بدر بسخرية : لا والله وشايفانى حمار علشان اصدق حرامية زيك

فرحة بغضب : على فكرة انت مش محترم

بدر وهو يرفع يده محذرا ولكنها اعتقدت انه يحاوول لمسها فحاولت ابعاد يده بيدها ولكن يدها استقرت اخيرا على وجهه

هنا بقى العفاريت بقت تتنطط فى وش بدر

بدر والشرر يتطاير من عينيه : نهارك اسود ايه اللى عملتيه ده انتى اد الكف ده

فرحة بخوف يالهوى ايه اللى هببته ده : ااه وااالله ممماكان قصدى مش قدارة امسك دموعي

ثم شهقت ونظرت وراءها بخوف التفت بدر و ظل يبحث عما تنظر اليه وعندما التفت لم يجدها

هنا وصل بدر غايته من الغضب : يابنت الل….