ابن الاكابر والأسطى بليا ج١

~ فلاش باك ~

قالت اميره الذى اثنأها يعد عمرها ال ١٥ سنه بحب = انس عوزه اقولك حاجه بس مكسوفه منك

انس بابتسامه = بقا انتى يا صغننه بتتكسفى ههههه لا متتكسفيش يا ميمى ها قولى عوزه تقولى ايه

اميره بحب = انا بحبك اوى ومن زمان وكنت باجى مع يوسف مخصوص هنا لشوفك واتكلم معاك

انس بصرامه = اميره انتى بتقولى ايه انتى عيله زغيره ازاى تفكرى بتفكير ده انتى اللى فى سنك تبص لتعلمها ومستقبلها وبس اما الكلام الڤارغ ده انسيه ماشى

اميره بدموع = ليه هونا وحشه ولا ايه

انس بغضب = ولا وحش ولا حلو ويلا من هنا ولو عدى الكلام ده تانى هقول لاخوكى ماشى يلااا. فجرت اميره للخارج وهيا منهاره من جرح انس ليها بهذا الشكل.

~ باك ~

فاقت اميره من ذكريتها الأليمه وتنهدة بضيق وقررت ترجع لعملها من تانى لتلهى حلها من تلك الذكريات الذى لا تفارقها يوم.

~ اما فى الامس. دخل ايهاب ويوسف إلى الملها الليلى بكل وسامه خدفت نظرات الفتيات لهم فكان ايهاب يغض بصره معدا يوسف اللى مقضيها فلمح ايهاب شقيقه يجلس على طاوله وبجانبه فتاه بملابس عاريه وتتمايل عليه بكل دلع فأشار ايهاب ل يوسف انه لقا انس وتقدمو منه بسبات.

فقال ايهاب = انس عوزك

انس وهوا بيشرب الكحل = عاوز ايه يا ايهاب وبعدين ايه خلاك تجيلى مخصوص هنا اكيد مش بمزاجك صح

ايهاب ببرود = اظن انك سمعتنى وانا بقولك عوزك صح

انس = صح بس انا مش فاضى دلوقتي لاى حاجه هتقولها

شهندا بدلع = ليه بس يا بيبى هوا حد يرفض كلمه للجمال ده كلو

انس = ملكيش دعوه انتى ومشى دلوقتي لما نشوف ايهاب بيه عاوز ايه منى. فتركته شهندا ومشت فجلس ايهاب ويوسف على الكراسى. . نظر ايهاب بضيق لشقيقه انس وهوا مزال بيشرب فى الكحل امامه بلا خجل.

فنده انس على الجرصون ببرود = كرصون هات لو سمحت تلاته بيـره بكحل

ايهاب بغضب = مش بشرب من القرف ده

انس ببرود = انا بقا بشرب وانتا يا چو

يوسف بابتسامه = معنديش مانع معاك يا انوس

انس = كويس اتنين بيـره بكحل لو سمحت وواحد قهوا ساده علشان الشيخ ايهاب مش بيشرب الحجات المقرفه دى

ايهاب بضيق = ممكن افهم ايه طرقتك دى يا انس لأمته هتفضل مستهتر وبقضيها مع كل بنت شويه كده انتا عاوز تموت ابوك وامك من حزنهم عليك ده غير يا استاذ يا محضرم ان اللى بتعمله فى بنات الناس مسيره فى يوم هيترض فى اختك