انت قدري سمية بلال ج3

&& الفصل الخامس والعشرون&&

قالت بهمس يغلبه الشوق والحنين: بـــــدر
قال بصوت عاشق بعد ان ازال العمامة وهو ينظر فى عينيها: عيون بدر

ادارت وجهها وقالت بألم: متقولش حاجة انت مش قاصدها

امسك وجهها بيده وقال بصدق: بصى فى عنيا وقولى انتى شايفة ايه

فرحة تشتت نظراتها فى انحاء الغرفة متفادية النظر الى عينيه

بدر يسند جبهته الى جبهتها ويقول وهو يتنهد تنهيدة حارة تعبر عما فى قلبه: كفاية بقى

فرحة بصت ليه: كفاية ايه

بدر: كفاية بعد ..كفاية عذاب..كفاية نعذب نفسنا بذنب احنا ملناش دخل فيه ثم قال بوجع: انتى متعرفيش انا اتعذبت وقسيت اد ايه فى حياتى كنت بتمنى الموت كل يوم وانا بلمح دمعة امى دمعة حرمان وحزن وعذاب متعرفيش انا عنيت اد ايه لحد لما وصلت للى انا فيه بدر اللى الناس بتخاف منه مكسور من جواه وانتى اللى رجعتيلى الامل صدقينى انا حبيتك من قبل ماعرف انتى مين خفت تضيعى منى واللى حصل كان رد فعل

فرحة زعلت على حبيبها حست بنبرة الحزن فى صوته بصت ليه ولاول مرة تشوف بدر بالشكل ده لحيته كبرت شوية وشكله باين عليه انه تعبان انهارت حصونها رفعت ايديها ولمست وشه ولقت لسانها بيقول غصب عنها: بدر انت تعبان

مسك ايديها وباسها: طول مانتى مش معايا انا من غير روح

فرحة بألم: بس قدامنا صعوبات كتير اهلنا بيكرهوا بعض لانت هتقدر تعيش من غيرهم ولا انا هقدر اعيش من غيرهم

بدر بصدق: مش هنضيع عمرنا علشان ماضى

فرحة بضياع: طيب وجدى

بدر: فرحة انت متعرفيش جدك عمل فينا ايه خد ارضنا وشردنا انا شايف انه ندم بس لا انا ولا انت لينا ذنب ولا اى حد يقدر يبعدنا عن بعض وهيجى فى يوم اهلى واهلك هيرضوا
فرحة: بس هما هيـ

بدر يقاطعها وهو يفتح يديه قائلا بحنبن: وحشتـــــينى

تركت كل الخوف وراءها وسمحت لنفسها ان تسقط بين احضانه وتبلل صدره بدموعها تبكى الم فقدانه